زرآب

دکتر ابوالقاسم بختیار (۱۲۵۰- ۱۳۴۹ هجری شمسی) ابوالقاسم در بروجن ، استان چهارمحال بختیاری در خانواده‌ای متوسط به دنیا آمد. هنگام تولد مادر خود را از دست داد و از یکی از بزرگترین نعمت ها یعنی محبت مادری محروم گردید. ابوالقاسم با پدرش زندگی را آغاز نمود و متآسفانه هنگامی که ۶ ساله بود پدر خود را نیز از دست داد. مختصر وسایلی که از پدر برایش مانده بود بابت مانده حساب های پدر به عمویش داد و از ایشان خواست تا برایش کاری پیدا کند تا بتواند از عهده هزینه‌های زندگی خود برآید. عموی ایشان مسئولیت تآمین هزینه‌های همسر و فرزندانش را به عهده داشت و به سختی می‌توانست هزینه‌های ایشان را تأمین نماید و از طرفی نگران ابوالقاسم هم بود. ابوالقاسم از این مهم با خبر بود و دلش نمی خواست سربار ایشان باشد و به دنبال آن بود که روی پای خود بایستد. یکی از افرادی که ابوالقاسم در زندگی ایشان را به نیکی یاد می نمود، همسر دوم پدرشان بود (شهربانو) وی را مجبور می‌کرد تا هم درس بخواند و هم کار کند. تقریباً همه کارهای متداول در آن زمان را انجام داد و به موازات به کسب علم می‌پرداخت. وی از سال ۱۲۵۰ - ۱۲۸۵ در بروجن زندگی می‌کرد. ابوالقاسم با تلاش، کوشش و پشتکار و استقامت در مقابل ناملایمات زندگی رفته رفته از شاگردی به معلمی رسید. یکی از روزها همسر یکی از خوانین بزرگ بختیاری (ملقب به بی بی) که در سفر بوده و در بروجن اطراق نمودند، برای نوشتن نامه به‌دنبال کسی بودند که ابوالقاسم را به ایشان معرفی نمودند و بی بی فرمودند به دنبال ایشان بفرستید و پس از ساعتی ابوالقاسم نزد بی بی آمد و نامه مورد نظر ایشان را نوشت. بی بی که از معلومات ایشان خوشش آمده بود به او پیشنهاد کار و تعلیم و تعلم فرزندان خود را داد و ابوالقاسم نیز پذیرفت. ابوالقاسم از سال ۱۲۸۵-۱۲۸۹ به شلمزار ، استان چهارمحال بختیاری رفته و مسئولیت تعلیم و تعلم فرزندان خان را به عهده گرفت. وی که به دنبال کسب بیشتر علم بود در سال ۱۲۸۹ هجری شمسی به تهران آمد و در سن سی و نه سالگی با موافقت دکتر جردن ( به خاطر فاصله سنی ایشان با سایر دانش آموزان که اکثراً از خانواده‌های وزیران و شخصیت های مملکتی بودند) دانش آموز دبیرستان آمریکائی های تهران (دبیرستان البرز) شد. ابوالقاسم در سال ۱۲۹۷ پس از فارغ التحصیل شدن از دبیرستان البرز و کمک های پدرانه دکتر جردن راهی [[ایالت متحده آمریکا ینگه دنیا]] شد و طی ۱۲سال که در آمریکا بودند با تلاش بی وقفه در را کسب علم، در دانشگاه‌های کلمبیا، آیووا و داکوتای جنوبی به آموختن پرداخت و سرانجام در پنجاه و پنج سالگی موفق به دریافت دکتری پزشکی خود از دانشگاه نیویورک گردید. اول جولای ۱۹۲۶ اولین پزشک ایرانی از آمریکا فارغ التحصیل شد و این مهم در کارنامه ایشان و ملت بزرگ ایران ثبت و ضبط گردید. (لازم به ذکر می‌باشد که بروجن، زادگاه ایشان سالهاست که بیشترین پزشک را در آمارهای رسمی به خود اختصاص داده است) دکتر بختیار در سال ۱۳۱۰ هجری خورشيدی به دعوت شخصیت های کشوری جهت توسعه سطح علمی کشور به ایران بازگشت. در سال ۱۳۱۳ در تأسیس دانشکده پزشکی دانشگاه تهران شرکت داشت. زمین دانشگاه که از املاک معروف به جلالیه بود متر مربعی سی شاهی خریداری و اولین ساختمان دانشگاه، دانشکده پزشکی با همکاری مردان بزرگی که یکی از ایشان مرحوم دکتر ابوالقاسم بختیار بود احداث گردید. دکتر ابوالقاسم بختیار به عنوان معاون دانشکده پزشکی، دانشگاه تهران فعالیت می نمود و بنیانگذار سالن تشریح دانشگاه تهران بوده که سالن مذکور به نام ایشان ثبت گردیده است.

منبع: ویکی پدیا

ايل من با من بخوان اين چامه را

درک کن باور کن اين غم نامه را

ايل من با ني بيا با ني بزن

از گلوي اه اوايي بزن

ايل من ناي تو با ني خوشتر است

هاي چوپان تو با ني خوشتر است

ياد چوپانان شيداي جنوب

قصه اواز خوانان جنوب

ايل ما با کوه ادت کرده بود

در بلندي ها عبادت کرده بود

دستامان بوي گندم داشتن

دوستيهامون تداوم داشتن

ما دلي پاک و دهاتي داشتيم

خولقو خوي ايلياتي داشتيم

ايل من با کوهسارنت بمان

شهردار جونقان که رویکردی فرهنگی و توسعه گرا دارد یکی از تلاشگران ایجاد کاخ موزه ی مشروطه است و تحقق این مهم را در جهت توسعه ی جونقان حائز اهمیت می داند. وی برای تغییر نام خیابان ارشاد به خیابان  سردار اسعد به مردم جونقان قول مساعد داده است.

لاله‌های واژگون یکی از ۱۲ هزار گونه گیاهی شناسایی شده در کشور است که زیباییی آنها نفس را در سینه حبس کرده و کمتر کسی است که آرزوی دیدن آنها را در آغازین فصل سال نداشته باشد. بیش از ۱۵ درصد گونه‌های گیاهی ایران منحصر به فرد بوده و به عبارت دیگر در هیچ کجای دنیا به صورت طبیعی رشد و نمو نمی‌کنند. لاله‌های واژگون نیز یکی از گیاهان مشهور ایران است که در میان لاله‌های ایران از شهرت و زیبایی منحصر بفردی برخوردار است و همه ساله عده‌ای برای تماشای این جلوه طبیعی کم نظیر راهی دامنه های زاگرس می‌شوند. گلستان کوه در خوانسار، ارتفاعات اشترانکوه لرستان و کوه‌های صمصامی و دشت لاله دیمه در استان چهار محال و بختیاری بیشترین انبوهی از این گلها را در خود جای داده اند. این گیاه با نام علمی Fritillaria imperialis گیاهی است دیدنی که در هوای لطیف مرغزارهای سرسبز کوهسارهای سربلند و مغرور ایران‌زمین می‌روید. جای‌جای این خاک گهرخیز هنرزا، سرشار از دیدنی‌هایی است که در پهنه‌سار گیتی اگر یگانه نباشد، کمیاب و نایاب است. این گل در ارتفاع ۱۵۰۰ متر بالا پراکنش دارد و تحت تاثیر دمای هوا از اوایل بهار شروع به شکوفایی می‌کند و در اواسط تابستان به گل می‌نشیند. لاله واژگون که با نامهای لاله سرنگون و اشک مریم نیز شناخته می‌شود، ۱۲۰ سانتیمتر از سطح زمین ارتفاع دارد. این گیاه با گلهای زنگوله‌ای درشت به رنگ نارنجی مایل به قرمز به طرز زیبایی از داخل بانوشگاه‌های سیاه رنگ روی زمینه سفید آرایش یافته‌اند. این گل سازگاری زیادی با دامنه های سنگلاخی و صخره‌ای دارد و در صورت عدم تخریب به واسطه دام و انسان حتی ۱۰ هزار شاخه از آن را در یک دشت می‌توان مشاهده کرد. چرای احشام، تخریب زیستگاه برای ایجاد اراضی کشاورزی، برداشت مستقیم این گیاه و عرضه به بازار مهم‌ترین عوامل تهدید لاله های واژگون است.

منابع: دانشنامه ویکی پدیا و http://www.irandeserts.com

شادروان حسین پژمان بختیاری از بزرگ مردان ایل غیور بختیاریست ، تبار شاعر از نظر پدری به خانواده ای سلحشور  و اهل شمشیر می رسد ، از نظر مادری وی به خانواده ایی دانشمند و اهل قلم وابسته است . مادر او عالمتاج قائم مقامی ( متخلص به ژاله) از نوادگان قائم مقام فراهانی وزیر و نویسنده مشهور دوران قاجار ، و از پیشتازان فن ساده نویسی در ادبیات فارسی است. خود ژاله نیز ، که از دیوان چاپ شده اش بر می آید ، یکی از چیره دست ترین و حساس ترین سخنوران زن در سراسر ادبیات فارسی است . با مرور بر دیوان پژمان در می یابیم که شاعر در موارد بسیاری از بیوگرافی خود ، از محیط کودکی و نثر و نمایش از خوی و خلق والدین ، سپس از سال های جوانی و پختگی و سرانجام از فرسودگی خود کرده است 0 این یاد آوریها خطوط اصلی مواضع اخلاقی و عقیدتی و فکری پژمان را به ما باز  می شناساند .